Tweet
Lord Paçuli…
Bu isimle çıkmalıymış o şatodan.
Oud Wood ile odunları, ağaçları yola getiren Richard Herpin Tom Ford’un paçuli takıntısıyla ellerini bu sefer toprağa bulamış yolabildiği kadar yaprakları, kökleri yolmuş çekmiş odunları da kesip şişelemiş.
Şişenin zamanıyla da oynayıp o güçlü, karanlık ve alabildiğine klas kokuların etrafta gezindiği dönemlere göndermiş.
Retro havasıyla, kuru nefesiyle ve hiçbir yenilik vaat etmeyen notalarıyla modernizme meydan okuyor ve dijital bi’ çağda analog saat gibi duruyor. Işıklar altında sergilenmesi, lüks mağazalarda sosyetik kafalara sunulması nereye ve kime gideceğini biliyor olmasının önüne geçememiş. Private Blend’in bence en suratsız, saldırgan, çekici ve gizli hazinesi Patchouli Absolu.
Yaşlı, tozlu, buruk ama bi o kadar da güçlü paçuliyle açılıyor. Kuru ve kalın kafalı. Birbirinin içine geçmiş sık ağaçlarla dolu güneşsiz bi’ orman olarak da okuyabilirsiniz ya da zaman makinesinden taze çıkmış 80’ler adamı diyede. Neredeyse ilk yarım saat bas bas bağıran bi’ paçuli, toprak, kök, dünya…
Defne yaprakları… Öyle çayınızı demlerken bir iki tane atıp lezzetine lezzet kattığınızdan değil. Kurudukça kurumuş, üzgün ve soluk… Elinize almanızla çıtır çıtır dağılıyorlar. Üzerlerine binen ağır odunlarla tamamen yok olmaya can atıyorlar aslında. Paçuli ve odunlar başka şans bırakmıyor bu noktadan sonra gövde tamamen topraksı, soğuk, arsız. En sevdiğim kısmı da burası oldu. Uzun süre yerlerini koruyor notalar. Çatışma yok, ben çıkayım sen dur yok, saçma sapan değişimler yok sadece ağaçlar, odunlar, reçineler ve derin paçulinin nefis bi’ uyum içinde seslerini dinliyorsunuz.
Yüzeysellik kavramını sorgulatan dakikaların sonunda verilmek istenen mesajı çok değiştirmeden oyuna giren ılık bi’ amber ve kapanışı hazırlayan tonkalarla genelin tozunu alan misk biz olmasakta olur bu parfüm havasındalar. Bu, koklamayı bıraktığım ve yazmaya başladığım an oldu artık çünkü gerçekten de kapanış evresindeki akorlar hiçbir şey ifade etmiyor. Film hala paçuli, ağaçlar, odunlar tekrar paçuli…
Tüm kompozisyona detaya inmeden, anosmi olmamayı başarıp yukarıdan bakarsanız Patchouli Absolu öyle siber uzayda bi’ yazılım falan değil ya da kavranamayan karmaşıklıkların yarattığı halüsinasyonlar içermiyor. Şişede ne yazıyorsa o. Ama kendisini taşıyabilecek vücudu bulduğu an o tekdüzeliğin yerini Arthur Shelby alıyor.
Zor ve taşıması güç çalışmalardan. Genele hitap derdi yok, ortamını ve kıyafetini arıyor. Hepsinden önce yaş… Kendi yaşı da biraz büyük olduğu için genç parfüm severler de sırıtabilir ya da geri bildirimler konusunda pek umulan bulunamayabilir.
Performans olarak oldukça tatmin edici ve tam bir sonbahar parfümü. Esen rüzgarlarla ulaşacağı yıllanmış burunlara güzel şeyler yaşatır.
Unisex olarak sunulmuş. Erkek kullanıcılar tarafından daha çok tercih edilecek olsa da Charlize Theron maskülen kesim Dior kıyafetliyle J'adore'a inat bu parfümü kullanırsa tüm tabuları yıkacağı gibi beni de yere serebilir.
Sevgiler dostlar.
Bu isimle çıkmalıymış o şatodan.
Oud Wood ile odunları, ağaçları yola getiren Richard Herpin Tom Ford’un paçuli takıntısıyla ellerini bu sefer toprağa bulamış yolabildiği kadar yaprakları, kökleri yolmuş çekmiş odunları da kesip şişelemiş.
Şişenin zamanıyla da oynayıp o güçlü, karanlık ve alabildiğine klas kokuların etrafta gezindiği dönemlere göndermiş.
Retro havasıyla, kuru nefesiyle ve hiçbir yenilik vaat etmeyen notalarıyla modernizme meydan okuyor ve dijital bi’ çağda analog saat gibi duruyor. Işıklar altında sergilenmesi, lüks mağazalarda sosyetik kafalara sunulması nereye ve kime gideceğini biliyor olmasının önüne geçememiş. Private Blend’in bence en suratsız, saldırgan, çekici ve gizli hazinesi Patchouli Absolu.
Yaşlı, tozlu, buruk ama bi o kadar da güçlü paçuliyle açılıyor. Kuru ve kalın kafalı. Birbirinin içine geçmiş sık ağaçlarla dolu güneşsiz bi’ orman olarak da okuyabilirsiniz ya da zaman makinesinden taze çıkmış 80’ler adamı diyede. Neredeyse ilk yarım saat bas bas bağıran bi’ paçuli, toprak, kök, dünya…
Defne yaprakları… Öyle çayınızı demlerken bir iki tane atıp lezzetine lezzet kattığınızdan değil. Kurudukça kurumuş, üzgün ve soluk… Elinize almanızla çıtır çıtır dağılıyorlar. Üzerlerine binen ağır odunlarla tamamen yok olmaya can atıyorlar aslında. Paçuli ve odunlar başka şans bırakmıyor bu noktadan sonra gövde tamamen topraksı, soğuk, arsız. En sevdiğim kısmı da burası oldu. Uzun süre yerlerini koruyor notalar. Çatışma yok, ben çıkayım sen dur yok, saçma sapan değişimler yok sadece ağaçlar, odunlar, reçineler ve derin paçulinin nefis bi’ uyum içinde seslerini dinliyorsunuz.
Yüzeysellik kavramını sorgulatan dakikaların sonunda verilmek istenen mesajı çok değiştirmeden oyuna giren ılık bi’ amber ve kapanışı hazırlayan tonkalarla genelin tozunu alan misk biz olmasakta olur bu parfüm havasındalar. Bu, koklamayı bıraktığım ve yazmaya başladığım an oldu artık çünkü gerçekten de kapanış evresindeki akorlar hiçbir şey ifade etmiyor. Film hala paçuli, ağaçlar, odunlar tekrar paçuli…
Tüm kompozisyona detaya inmeden, anosmi olmamayı başarıp yukarıdan bakarsanız Patchouli Absolu öyle siber uzayda bi’ yazılım falan değil ya da kavranamayan karmaşıklıkların yarattığı halüsinasyonlar içermiyor. Şişede ne yazıyorsa o. Ama kendisini taşıyabilecek vücudu bulduğu an o tekdüzeliğin yerini Arthur Shelby alıyor.
Zor ve taşıması güç çalışmalardan. Genele hitap derdi yok, ortamını ve kıyafetini arıyor. Hepsinden önce yaş… Kendi yaşı da biraz büyük olduğu için genç parfüm severler de sırıtabilir ya da geri bildirimler konusunda pek umulan bulunamayabilir.
Performans olarak oldukça tatmin edici ve tam bir sonbahar parfümü. Esen rüzgarlarla ulaşacağı yıllanmış burunlara güzel şeyler yaşatır.
Unisex olarak sunulmuş. Erkek kullanıcılar tarafından daha çok tercih edilecek olsa da Charlize Theron maskülen kesim Dior kıyafetliyle J'adore'a inat bu parfümü kullanırsa tüm tabuları yıkacağı gibi beni de yere serebilir.
Sevgiler dostlar.
Yorum